Bijna geen stapje is ook progressie…

Vorige week waren we skiën. Dat was spannend. Want vorig jaar waren we ook skiën en toen schoot ons vlindertje in een totale eenkennigheid. Vanaf dag twee kon ik geen seconde van haar zijde wijken zonder dat ze uren bleef brullen. En lieve oma – die mee was om juist op haar te passen – kreeg toch een beetje het gevoel dat haar missie niet kon slagen. Het mooie neveneffect was dat de drie generaties vrouwen (oma, moeder, vlindertje) veel tijd met elkaar door hebben gebracht, maar toch… het was zo niet de bedoeling geweest…
Dit jaar had ik bedacht dat ik met ons vlindertje zou gaan skiën. Ik ski zelf goed, dus een beetje prutsen met een kleintje kan ik makkelijk aan. Het liep toch anders.

In de loop der tijd heb ik geleerd mijn verwachtingen overzichtelijk, zeg maar gerust klein, te houden. Niet omdat ons vlindertje niks kan (zeker niet!), maar omdat je bij verwachtingen toch een beetje het normale patroon in je hoofd hebt. En aan het normale patroon heeft ons vlindertje zich echt nog nooit iets gelegen laten liggen… Sterker nog: zodra zij merkt dat er een stap van haar verwacht wordt gaat ze in regressie. Zij bepaalt wanneer ze een stap zet, en niemand anders. En die stap is nooit de volgende stap die zij volgens mijn studieboeken zou moeten maken…
In de loop der jaren hebben wij dus geleerd vooral naar haar, en naar niemand anders, te kijken. Maar soms leg je onbewust haar toch weer langs een lat, hoe voorzichtig je daarin ook bent.

Mijn beeld vooraf was dat we elke dag een klein beetje meer zouden skiën en dat ik aan het eind van de week wel een paar keer een klein hellinkje met haar tussen mijn benen zou kunnen afdalen. Geen hoogdravend doel, en nee ook dat hoefden we niet te halen, we hadden geen streefdoel, maar zoiets zou het wel worden… dacht ik… Maar met dit hele kleine schema bleek ik haar toch langs onze eigen lat te leggen, de lat van elke dag een klein stapje meer…

Op de eerste dag prutsen bemerkten we al meteen dat we te snel gingen. Heel veel ervaringen wijzer zijn we meteen terug “geschaald” naar schaal 0. Geen verwachtingen meer. De rest van de week gingen papa, mama en ons vlindertje iedere ochtend met de gondel naar boven, speelden daar een beetje in de sneeuw, liepen een klein rondje op onze skischoenen en gleden heel af een toe een metertje op de ski’s. Elke dag hetzelfde ritueel. Elke dag dezelfde stapjes. Heel gezellig, geen enkel doel.
En toch zagen wij elke dag een enorme progressie bij ons vlindertje.

Pas toen ik terugkwam bemerkte ik de discrepantie tussen enerzijds ons hele positieve gevoel en beleving van die vakantie en anderzijds de verwachtingen die wij in deze tijd als Westerse mensen van het leven hebben. Wij zijn in deze tijd zo ontzettend gewend onszelf uit te drukken in doelen, verwachtingen of behaalde resultaten, dat geen noemenswaardige stap maken gelijk staat aan falen of -in elk geval – niet aan ‘succes’. Ook over onze kinderen vertellen we de hele tijd in behaalde resultaten (Gaat het goed? Ja, hij heeft een goed rapport, hij sport lekker, etc). Terwijl je ook zonder zichtbare, behaalde resultaten enorm kunt groeien.

Het viel mij bij terugkomst namelijk op dat ik steeds heel veel woorden nodig had om de progressie die wij gezien hadden, uit te drukken. Ik kon niet zeggen dat ze elke dag een klein stapje had gezet, nee die waren er nauwelijks. Maar toch hadden wij elke dag enorme vooruitgang gezien. Niet in rationele zin, maar eerder in emotionele zin: zij groeide zichtbaar onder onze ogen. Gewoon omdat we haar lieten deelnemen aan het leven, aan het leven dat ze gehad zou hebben als ze helemaal gezond was geweest. Het enkele feit dat ze daar in de bergen, met ons en al die gezonde mensen om haar heen mocht zijn, gaf haar zo’n enorme boost. Wij namen een heel ander kind mee naar huis, dan waarmee we kwamen. Maar wat ze nu precies geleerd heeft… dat is niet met resultaten of tijd of andere harde feiten te staven.

Ik kan heel vaak niet duidelijk maken hoe veel zij leert op een dag of in een week. Ik heb regelmatig geen feitelijke stappen te benoemen. En toch zie ik in perioden dat ze enorm veel leert.

Je kunt dus groeien zonder een stap te zetten..

Mooi eigenlijk he?

 

© Leontien Sauerwein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: