Elk nadeel heb ze voordeel

Twee weken geleden verhaalde ik dat de organisatie van het leerlingenvervoer had beslist dat wij voortaan driekwartier eerder moeten opstaan. Niet fijn, en al helemaal niet als dat geen eigen keuze, maar een opgedrongen beslissing is. In de praktijk blijkt de bus ook nog eens standaard tien minuten eerder dan de afgesproken tijd voor de deur te staan. Ik moet dus om 7.27 uur helemaal aangekleed, haren gekamd, tandengepoetst en met gesmeerde boterhammentas met ons vlindertje buiten staan. Die hele riedel (behalve de boterhammentas) geldt ook voor mijzelf, want ik vertik het om in pyjama op de stoep te staan. Een nogal hardvochtige start van de herfst vond ik.

Afgelopen twee weken bleek dit enorme nadeel echter een onverwacht voordeel te hebben.

Mijn kinderen liggen met hun cognitieve capaciteiten nogal ver uit elkaar, om het mild uit te drukken. Ons vlindertje kan daarbij vanwege haar beperkingen geen aandacht delen én zij kan niet wachten. Alles moet dus nu of anders volgt een scène. Ik doe niet altijd nu, maar dan moet ik wel met die scène dealen. De combinatie van mijn kinderen is dus eigenlijk niet te doen. Dat is een pijnlijke constatering, maar zoals mijn wijze schoonzus het verwoordde: “Dat kan niet omdat je weigert van je zoon te vragen dat hij zichzelf constant op het tweede plan zet ten opzichte van zijn zusje. Een terechte weigering, maar dan gaat de combinatie inderdaad niet.

De persoonlijk begeleider van ons vlindertje lost twee dagen die stress in de middag op. Voor de andere middagen zijn we nog naar een goede vorm op zoek, maar die komt er wel. In de ochtenden zijn we met z’n tweeën, en komen we er dus meestal wel uit. Maar het blijft gestress. Ik zag dus enorm op tegen ook nog driekwartier eerder opstaan.

Tot ik na anderhalve week moest constateren dat we allemaal veel meer ontspannen de deur uit gaan. We staan nu allemaal loeivroeg op. Mijn man en ik helpen ons vlindertje heel rustig de bus in en hebben dan nog drie volle kwartieren om onze zoon de deur uit te helpen. Die van de weeromstuit zijn eigen boterhammen is gaan smeren, zijn spullen zelf bij elkaar zoekt en absoluut niet meer naar school gebracht wil worden. Ik hoef alleen maar af en toe te roepen: “Let je op de tijd?” En omdat we zo enorm vroeg beginnen, is die tijd er in overvloed.

Dit is niet alleen veel meer ontspannen. Dit betekent ook dat ik – voordat ik om negen uur achter mijn computer kruip – iedereen ontspannen de deur uit heb, de hele keuken heb opgeruimd, de krant heb gelezen en driekwartier met de hond in het park heb gewandeld.

Ik ga het bijna jammer vinden dat het herfstvakantie is…

 

© Leontien Sauerwein

Ps Vorige week waren we een weekend weg met z’n tweeën en ik wilde liever lekker samen eten en door de stad lopen dan een blog schrijven, vandaar eerst nu de volgende.

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: