Leentje leert mij praten

Vandaag kwam Sinterklaas bij ons langs. Tenminste, er werd aangebeld, op de ramen geklopt en toen stond de hal vol met pakjes… Ik vind het moeilijk inschatten wat ons vlindertje nou meekrijgt zo´n dag. Het verhaal van Sinterklaas leeft nog helemaal niet voor haar, maar de man zelfs is razend interessant. Dat Sinterklaas kadootjes brengt is ook heel duidelijk, maar de inhoud van de kadootjes is dan vaak weer niet zo interessant. Ik vond het dus ook heel moeilijk om als hulp-Sinterklaas de juiste kadootjes te vinden. Als je kind niet goed kan spelen, is het heel lastig iets te verzinnen. Dat heeft iets intens pijnlijks.

Nu had ze laatst van school een praatpop mee naar huis, Puk. Puk kwam logeren in het weekend. Dat was leuk. Maar er gebeurde ineens iets heel anders toen ik Puk een beetje bij toeval op mijn hand zette. Zodra ik met de stem van Puk praatte, veranderde haar houding volledig. Ineens waren haar hersenen aan: veel alerter en duidelijk emotioneel er helemaal bij. Ik was geroerd door haar intense aandacht. Alsof eindelijk iemand haar begreep.

Ik ontdekte dat er een hele lijn handpoppen bestaat, living dolls. Allemaal grappige, beetje Pippi Langkous-achtige poppen waarvan je het hoofd en vaak ook nog de handen kunt bewegen met je eigen handen. Zo’n pop schafte ik dus aan en dichtte er een mooi gedichtje bij. Ik had alleen niet kunnen bevroeden wat er gebeurde toen zij het pakje kreeg.

Haar grote broer was meteen enthousiast, zette de pop op zijn hand en begon met de pop met zijn zusje te praten in gebarentaal.

Het was alsof er een bloem openging. Haar hele houding veranderde, duidelijk geëmotioneerd, ineens heel alert, nog meer dan bij Puk. Haar grote broer vroeg wie er allemaal waren, en moeiteloos en razendsnel beantwoordde ze iedere vraag van hem. Normaal zitten wij minuten te wachten op een antwoord wat meestal niet komt. Dat muziek een ingang is om haar te bereiken wist ik. Maar dat een simpele handpop met een iets afwijkend stemmetje ineens zoveel reactie kan oproepen had ik niet kunnen bevroeden.

We hebben haar Leentje genoemd, de handpop. Leentje moest mee-eten, en ook mee in bad, dat wil zeggen in haar eigen poppenbad. Maar toen Leentje mee naar bed ging, begon ons vlindertje ineens te huilen. Misschien kwam het te dichtbij, dit nieuwe vriendinnetje dat nu ook bij ons woont. Ze mocht wel in bed blijven liggen, Leentje.

We gaan zien hoe het loopt. Maar wat ik wel al weet is dat Leentje mij hele nieuwe wegen van communiceren gaat leren. Ik, die zo van directe communicatie houd, ga leren praten met een omweggetje.

Nooit gedacht dat juist je kind dat niet kan praten, je zoveel leert over communiceren.

 

© Leontien Sauerwein

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: