Als je anders reageert en toch weet hoe het voelt

Ik loop op straat. Pling. Een email op mijn telefoon. Het ziekenhuis. Er is een plekje voor ons vlindertje op het drukke schema van de operatiekamer. Haar schisis kan worden gesloten. Belangrijk voor haar spraak: ze is zo nasaal dat alleen wij haar klanken kunnen ontcijferen, terwijl ze zo graag met mensen praat. Het zal haar goed doen als ze meer verstaanbaar wordt. We wachten al maanden op deze plek. Over een paar weken is het zover.

Ik schakel onmiddellijk over op de handelingsmodus: versnel mijn pas, bestudeer al lopend mijn agenda om te zien of het kan en bel mijn echtgenoot. Zakelijk begin ik te praten, tot hij me onderbreekt en zegt: “Och Tien, ik moet hier even aan wennen. Ons meisje. We kennen het wel (met onze zoon hebben we dezelfde operatie meegemaakt), maar toch… Ons meisje moet onder het mes. Zo klein en kwetsbaar.

In één klap sta ik stil. Letterlijk.

In mijn opleiding leerde ik dat mensen verschillend reageren op een groot verdriet. De theorie leert dat mannen iets vaker in de herstelmodus schieten: rationeel, de zaak weer op poten zetten. En vrouwen ietsje vaker in de verdrietmodus: stilstaan, de emoties ruimte geven. Bij ons is het altijd andersom geweest. En nu dus weer. Alhoewel het handig is dat ik zo kalm blijf, het is voor mij persoonlijk niet zo prettig. Al die onderdrukte gevoelens, komen later maar moeilijk los. Mijn nek is niet alleen vanwege een operatie zo stijf als beton.

Gelukkig kennen we elkaar inmiddels. Weten we hoe ieder reageert en wat de voor- en nadelen van ieders eerste reflex zijn. En dus laat mijn man zich niet meer omverduwen door mijn daadkracht en durf ik stil te staan als hij dat even doet. ’s Avonds hebben we even samen aan de keukentafel gezeten. We wisselden wat gedachten en gevoelens uit. Hoe het zal zijn voor dat kleine meisje en voor de anderen in het gezin.

Maar op zo’n moment hoeven we eigenlijk niks meer uit te wisselen. Na al die jaren is één blik voldoende. Voldoende om te weten hoe het voelt.

Daarin verschillen we dan weer helemaal niet.

 

© Leontien Sauerwein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: