Code Zwart: hij wel, zij niet?

Woensdagavond, het achtuurjournaal. Het RIVM informeert de Tweede Kamer over de corona-crisis en de benodigde IC-bedden. Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse intensivisten, is erbij. Gommers is voor mij de verpersoonlijking van wat je van een arts verwacht; deskundig, toegewijd, scherp, empathische toon. Daarmee voor mij een baken van rust. Gommers is niet van de grote woorden. Dus als hij met zijn slepende stem zegt: “Het is echt spannend nu”, realiseer ik me dat het écht spannend is. Zijn er genoeg IC-bedden?

Donderdagavond. Ik lig in bed en scroll nog een beetje door de NOS-app. Ik stuit op een bericht “Als alle IC-bedden bezet zijn, wie worden er dan niet meer opgenomen?” De vraag speelt al anderhalve week door mijn hoofd, ook al weet ik het antwoord eigenlijk al. Ik lees door. Er zijn criteria geformuleerd voor het moment dat er in heel Nederland geen vrij IC-bed meer beschikbaar is, het moment dat Code Zwart intreedt. “Op dat moment moet je bepalen wat het beste is voor de maatschappij in plaats van wat het beste is voor het individu”, zegt één van de auteurs van het draaiboek. Een heel lijstje van mensen met (uitbehandelde) ziekten of aandoeningen zonder enige prognose zullen dan buitengesloten worden van IC-zorg. Èn, mensen “die compleet hulpbehoevend zijn voor hun dagelijkse verzorging.”

Ons vlindertje…

De pijn die opkomt druk ik weg met mijn ratio. Ook ik hou niet zo van grote woorden, dus “compleet hulpbehoevend”? Valt ze daaronder? Ze is “alleen maar” verstandelijk beperkt met nog wat extra diagnoses. Gelden deze criteria ook bij kinderen? De oud-jurist in mij formuleert tegenargumenten, bezweert dat het virus bij kinderen nauwelijks symptomen geeft, dat ze een goede weerstand heeft, dat er anderen zijn die zich met veel meer reden zorgen maken, dat het gaat om overlevingskansen en niet over waarde voor de maatschappij, dat het helemaal niet in de lijn der verwachting ligt dat zij..

Maar ik realiseer me al snel dat het daar allemaal niet om gaat. Ik kijk naar mijn scherm en realiseer me dat als de nood aan de man is, de afweging wordt gemaakt wat het beste is voor de maatschappij en dat op dat moment bij mijn dochter vraagtekens gezet zouden kunnen worden. En bij mijn bijzonder intelligente zoon niet.

In de afweging wat het beste is voor de maatschappij valt zij mogelijk af. En hij zeker niet.

Goddank hebben we Diederik Gommers nog.

 

© Leontien Sauerwein

  2 comments for “Code Zwart: hij wel, zij niet?

  1. klaskehofstra
    29 maart 2020 om 16:02

    Ik weet niet hoe er beslist gaat worden. Wat ik wel weet is dat veel mensen terecht vinden dat kwetsbare mensen (waaronder kinderen) erbij horen in onze maatschappij en in die maatschappij een duidelijke functie hebben. Al is het alleen maar in het laten zien dat er veel meer waarden zijn en veel meer belangrijk en van betekenis is dan economisch kunnen bijdragen. Als het er echt om zal gaan over ‘wat het beste voor de maatschappij is’ hoef je niet bang te zijn maar ik weet niet of het daar echt om zal gaan.

    Like

  2. 28 maart 2020 om 22:03

    Pff wat komt dat hard binnen he. Ik weet nog dat in 1990 de vraag speelde rondom zwangerschap en geboren mogen worden met beperkingen. Net na t verlies van mijn zwaar gehandicapte zoontje. Alsof het leven maskbaar is en je alleen recht op leven hebt als je voldoet aan de maststaven vsn een door een paar mensen gemaakt protocol. Ethiek!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: