Het is weer eens zover: het vervoer loopt niet. Onze vaste chauffeur kon een paar dagen niet en dus kregen wij vervangers. Vervangers waarvan ik de naam niet ken, vervangers die onaangekondigd op een ander tijdstip voor de deur staan, vervangers die geen ervaring met deze kinderen hebben en mij dus vragen “ze lacht nu…
Wie bewaakt de menselijke maat?
Elke week begint het op zaterdagochtend een beetje te borrelen in mijn hoofd; waar gaat mijn blog over? Wat was het springende punt deze week? Meestal ben ik daar snel uit, de onderwerpen dienen zich vanzelf aan, in de loop van het weekend vormen zich al allerlei zinnen. Op zondag is hij zo geschreven. Dit…
Waar gaan we naartoe?
“De maatregelen versoepelen.” “We gaan weer een beetje opstarten, terug naar normaal.” “We moeten ons bezinnen op weg naar een nieuw normaal.” “De 1,5 meter samenleving.” De krantenkoppen bezorgen me al weken onrust: hoe gaat onze toekomst eruitzien? Waar moet ik mijn koers op bepalen? We hebben zoveel miljard uitgegeven dat het getal te abstract…
Terug naar school is nog niet terug naar normaal
Daar ging ze maandag. Met een sprintje naar de ingang van haar school. Ik bracht haar. Toen we bij school kwamen, gilde ze van blijdschap, rukte zich los en sprintte, echt sprintte, naar de ingang. Ik riep nog. Maar mama was heel ver weg. Álles zat in dat sprintje. Hoe leuk ze het heeft op…
Mamadag
Moederdag. Ik stond er altijd een beetje ambivalent tegenover. Er zijn zoveel moeders die geen moeder mochten worden of wiens kind er niet meer is. En dan zou ik het moederschap gaan vieren? Bovendien; ik wilde graag moeder worden. Dan hoeven mijn kinderen me daar toch niet ook nog een dag voor te bedanken? Ik…
Sociaalemotionele crisis
Sinds een paar weken schrijf ik tweewekelijks een Dagboeknotitie van een zorgenmoeder voor Ouders Centraal. Vandaag werd deze gepubliceerd: Zondag 3 mei Ik breng ons vlindertje naar bed. Ze is in de war. Vakantie biedt nog minder structuur dan thuisonderwijs. Het maakt haar onrustig. Onrust die toeslaat als ze naar bed gaat. Zoals wij allemaal…
Verwarring
Dinsdagavond: opluchting. Het verlossende woord was daar: de scholen gaan weer open en het speciaal onderwijs zelfs helemaal. Een zucht van verlichting. Thuisonderwijs is, ondanks de enorme krachttoer van haar school, een te los programma voor ons vlindertje. Daarmee hangt ze te veel in het luchtledige, mist ze houvast en duidelijkheid. Terug naar school betekent…
De rek raakt eruit
We zitten nu vijf weken thuis en de rek raakt er behoorlijk uit. Vijf weken geleden hadden wij binnen één dag een dagschema en structuur in de steigers. Dat kunnen wij namelijk: crisis overleven en vervolgens ons aanpassen aan de nieuwe omstandigheden. En sindsdien zeg ik steevast “het gaat” als iemand vraagt hoe het gaat.…
Hoe zou het met de broers en zussen zijn?
“Mam, ik word gek van mijn zusje!” Het knalt door de kamer. Ik vraag mijn zoon wat er is. Als altijd kan hij het scherp verwoorden: “Vlindertje wil alleen maar dat jij iets met haar doet. Ik heb je nu met corona helemáál nooit voor mij alleen.” Ik weet even niet wat ik moet zeggen.…
Tijd voor bezinning?
We zijn nu drie weken thuis en hebben nog vijf weken voor de boeg. Waarschijnlijk langer. De dagcijfers van het RIVM houd ik inmiddels niet meer bij; ik richt me meer op de beschouwingen. Maar daar werd ik deze week ook enorm zenuwachtig van. Al die berichten over dat dit een tijd voor bezinning is,…
Leontien Sauerwein 